រំលង​ទៅ​មាតិកា រំលង​ទៅ​មាតិកា
ប្រកាស

របៀបហាត់ការពារបាល់ ទល់នឹងការឈររង់ចាំ៖ ប្រសិទ្ធភាព

ការហាត់ការពារបាល់មានប្រសិទ្ធភាពជាងការឈររង់ចាំបាល់មកដល់ ព្រោះវាប្រើទីតាំងរាងកាយ ការអានចលនា និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ អ្នកការពារត្រូវបិទផ្លូវទៅរកគ្រាប់ទី កាត់បន្ថយចន្លោះជាមួយខ្សែប្រយុទ្ធ និងរក្ស...

NOV 14, 2026 5 MIN READ
របៀបហាត់ការពារបាល់ ទល់នឹងការឈររង់ចាំ៖ ប្រសិទ្ធភាព
ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ប​ ្​ រ​ ស​ ើ​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ឃ​ ូ​ រ​ ឃ​ ូ​ ច​ · ច​ ល​ ថ​ ា​ ន​ ិ​ ច​ · ក​ ា​ រ​ ប​ ទ​ ប​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ប​ ្​ រ​ ស​ ើ​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ឃ​ ូ​ រ​ ឃ​ ូ​ ច​ · ច​ ល​ ថ​ ា​ ន​ ិ​ ច​ · ក​ ា​ រ​ ប​ ទ​ ប​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ប​ ្​ រ​ ស​ ើ​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ឃ​ ូ​ រ​ ឃ​ ូ​ ច​ · ច​ ល​ ថ​ ា​ ន​ ិ​ ច​ · ក​ ា​ រ​ ប​ ទ​ ប​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ប​ ្​ រ​ ស​ ើ​ រ​ · ប​ ្​ រ​ ក​ ា​ រ​ ឃ​ ូ​ រ​ ឃ​ ូ​ ច​ · ច​ ល​ ថ​ ា​ ន​ ិ​ ច​ · ក​ ា​ រ​ ប​ ទ​ ប​ រ​ ·

ការហាត់ការពារបាល់មានប្រសិទ្ធភាពជាងការឈររង់ចាំបាល់មកដល់ ព្រោះវាប្រើទីតាំងរាងកាយ ការអានចលនា និងការសម្រេចចិត្តក្នុងរយៈពេលខ្លី។ អ្នកការពារត្រូវបិទផ្លូវទៅរកគ្រាប់ទី កាត់បន្ថយចន្លោះជាមួយខ្សែប្រយុទ្ធ និងរក្សាលំនឹងមុនពេលចូលប្រជែង។ សម្រាប់បាល់ទាត់ ១១ នាក់ ចម្ងាយប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រពីគូប្រកួតជាចំណុចចាប់ផ្តើមល្អ ប៉ុន្តែត្រូវប្តូរតាមល្បឿន និងទិសបាល់។ ការហាត់គួររួមមានការរត់ថយក្រោយ ការបង្វិលត្រគាក ការបិទមុំបញ្ជូន និងការប្រជែងដោយមិនបង្កកំហុស។ សហព័ន្ធបាល់ទាត់អន្តរជាតិ ហ្វីហ្វា និងសមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស សុទ្ធតែផ្តោតលើការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ និងការការពារជាក្រុម។ អនុវត្តលំហាត់ ២០–៣០ នាទី ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ហើយថតវីដេអូពិនិត្យទីតាំងជើងរបស់អ្នក ដើម្បីកែចំណុចខុសឱ្យបានច្បាស់។

A youth football defender practicing body positioning against an attacker on a marked training pitch

ការប្រៀបធៀបរហ័ស៖ វិធីសាស្ត្រណាដំណើរការល្អជាង?

វិធីសាស្ត្រ គោលដៅសំខាន់ អត្ថប្រយោជន៍ ហានិភ័យ
ឈររង់ចាំ រក្សាទីតាំងដើម ងាយរៀន សន្សំកម្លាំង បើកផ្លូវឱ្យគូប្រកួត
បិទមុំ បង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង កាត់ជម្រើសបញ្ជូន ត្រូវការអានទិសលឿន
ការពារចម្ងាយ រក្សា ១–២ ម៉ែត្រ កាត់ការរត់ឆ្លងខ្សែ អាចទុកចន្លោះច្រើន
ប្រជែងភ្លាម យកបាល់ត្រឡប់លឿន បម្លែងទៅវាយប្រហារ ងាយធ្វើកំហុសបើចូលខុសពេល

បើសួរថា តើការពារបាល់មួយណាល្អបំផុត ចម្លើយមិនមែនជាការប្រជែងគ្រប់ពេលទេ។ វិធីមានប្រសិទ្ធភាពបំផុតគឺបញ្ចូលការរក្សាចម្ងាយ ការបិទមុំ និងការប្រជែងនៅពេលគូប្រកួតបាត់ការគ្រប់គ្រងបាល់។ អ្នកដែលរត់ចូលគូប្រកួតដោយមិនគិត គឺមិនមែនក្លាហានទេ គឺគ្រាន់តែជួយបើកផ្លូវទៅរកគ្រាប់ទីឱ្យគូប្រកួតប៉ុណ្ណោះ។ យោងតាមគោលការណ៍បណ្តុះបណ្តាលរបស់ សមាគមបាល់ទាត់អង់គ្លេស,អ្នកការពារគួរបង្ខំការលេងទៅកាន់តំបន់ដែលគ្រោះថ្នាក់តិចជាង ដោយប្រើមុំរាងកាយជាជាងពឹងលើកម្លាំងប៉ុណ្ណោះ។ សម្រាប់អ្នកចាប់ផ្តើម សូមចាប់ផ្តើមពីការរក្សាចម្ងាយ ហើយបន្ថែមការប្រជែងនៅពេលចលនារបស់គូប្រកួតត្រូវបានបង្ខំឱ្យយឺត។

សម្រាប់អ្នកចង់ស្វែងយល់ពីការអានស្ថិតិការប្រកួត សូមចាប់ផ្តើមពីគោលការណ៍មូលដ្ឋានខាងក្រោមនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

ជុំទី១៖ តើត្រូវហាត់ទីតាំងការពារយ៉ាងដូចម្តេច?

ត្រូវហាត់ឱ្យរាងកាយស្ថិតនៅចន្លោះរវាងបាល់ និងគ្រាប់ទី ដោយរក្សាជង្គង់បត់បន្តិច ជើងមួយនៅមុខ និងទម្ងន់ចុះលើចុងជើង។ ចម្ងាយពីគូប្រកួតប្រហែល ១–២ ម៉ែត្រ អនុញ្ញាតឱ្យអ្នកប្រតិកម្មចំពោះការប៉ះបាល់ដំបូង។ ក្បាលត្រូវងើបមើលទាំងបាល់ និងចលនាខាងក្រោយ មិនមែនសម្លឹងតែជើងគូប្រកួតទេ។

ទីតាំងការពារខុស គឺបញ្ហាដែលកើតឡើងមុនកំហុសធ្ងន់ៗជាច្រើន។ ប្រសិនបើអ្នកឈរត្រង់ពេក អ្នកនឹងប្តូរទិសយឺត។ ប្រសិនបើជើងរបស់អ្នកនៅជាប់គ្នា អ្នកនឹងបាត់លំនឹងពេលគូប្រកួតប្តូរទិស។ ប្រសិនបើរាងកាយបែរខុសមុំ អ្នកអាចបើកផ្លូវកណ្ដាល ឬបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរត់ទៅទិសដែលគូប្រកួតចង់បាន។ វិធីត្រឹមត្រូវគឺបែរខ្លួនប្រហែល ៤៥ ដឺក្រេ ដើម្បីការពារផ្លូវទៅគ្រាប់ទី និងនៅតែអាចរត់តាមខ្សែចំហៀងបាន។ អនុវត្តជាមួយមិត្តរួមក្រុមម្នាក់ ដោយឱ្យគាត់ប្តូរទិស ៥ ដងជាប់គ្នា ហើយអ្នកត្រូវរក្សាមុំ មិនចាំបាច់ព្យាយាមយកបាល់ភ្លាមៗឡើយ។

លំហាត់ទីតាំងដំបូងគួរមានរយៈពេលខ្លី ប៉ុន្តែត្រូវធ្វើដោយភាពតឹងរឹង៖

  1. គូសតំបន់ទំហំ ៥ ម៉ែត្រ គុណ ៥ ម៉ែត្រ។
  2. អ្នកវាយប្រហារចាប់ផ្តើមជាមួយបាល់នៅចំហៀងមួយ។
  3. អ្នកការពាររក្សាចម្ងាយ ១–២ ម៉ែត្រ និងបិទផ្លូវកណ្ដាល។
  4. អ្នកវាយប្រហារព្យាយាមឆ្លងបន្ទាត់ក្នុងរយៈពេល ៨ វិនាទី។
  5. ប្តូរតួនាទីគ្នា ៦–៨ ជុំ ហើយកត់ចំនួនដងដែលអ្នកការពារបង្ខំឱ្យគូប្រកួតប្តូរទិស។

ចំណុចវាស់វែងមិនមែនតែចំនួនដងយកបាល់បានទេ។ ការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ ក៏ជាលទ្ធផលការពារដែរ ព្រោះវាធ្វើឱ្យការវាយប្រហាររបស់គេបាត់ល្បឿន។ ក្នុងការប្រកួតរបស់ក្រុមធំៗដូចជា បារាំង អេស្ប៉ាញ និងអាហ្សង់ទីន អ្នកអាចឃើញគោលការណ៍នេះច្បាស់៖ អ្នកការពារមិនប្រញាប់ចូលប្រជែងទេ ប៉ុន្តែបិទជម្រើសដែលគូប្រកួតត្រូវការជាងគេ។ សម្រាប់ការសិក្សាបន្ថែម សូមមើល មគ្គុទ្ទេសក៍អានទម្រង់ក្រុម និងប្រៀបធៀបតំបន់ដែលក្រុមបាត់បាល់ញឹកញាប់។

ជុំទី២៖ តើត្រូវហាត់ការបិទមុំ និងការរត់តាមយ៉ាងដូចម្តេច?

ការបិទមុំមានន័យថា អ្នកមិនរត់ត្រង់ទៅរកបាល់ទេ ប៉ុន្តែរត់តាមខ្សែកោង ដើម្បីបិទផ្លូវបញ្ជូន ឬបង្ខំគូប្រកួតទៅជ្រុង។ មុំរត់ល្អអាចកាត់បន្ថយជម្រើសរបស់គូប្រកួតពី ៣ ទៅ ១ ដោយមិនចាំបាច់ប្រជែងខ្លាំង។ ដូច្នេះការបិទមុំគឺជាជំនាញសម្រេចចិត្ត មិនមែនជាការរត់លឿនធម្មតាទេ។

សាកល្បងលំហាត់ ២ ទល់នឹង ២ នៅតំបន់ទទឹង ១២ ម៉ែត្រ និងបណ្តោយ ២០ ម៉ែត្រ។ អ្នកការពារខាងមុខត្រូវបិទផ្លូវទៅកណ្ដាល ខណៈអ្នកការពារខាងក្រោយរក្សាចម្ងាយប្រហែល ៣–៥ ម៉ែត្រ ដើម្បីជួយបិទបាល់ឆ្លងខ្សែ។ កុំឱ្យអ្នកការពារទាំងពីររត់ទៅលើបាល់តែមួយ ព្រោះវានឹងបង្កើតចន្លោះធំជាងមុន។ វិធីហាត់ដែលមានប្រយោជន៍គឺកំណត់ពេល ១០ វិនាទីក្នុងមួយសកម្មភាព ហើយផ្តល់ពិន្ទុឱ្យអ្នកការពារ នៅពេលបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ ឬបញ្ជូនទៅជ្រុង។ ចំនួនការប្រជែងមិនគួរជាម៉ែត្រវាស់តែមួយឡើយ ព្រោះការចូលប្រជែងច្រើនមិនមានន័យថាការពារល្អទេ ប្រសិនបើបាត់ទីតាំងបន្ទាប់ពីនោះ។

ព័ត៌មានលម្អិតមួយដែលអ្នកហាត់ជាច្រើនមើលរំលង គឺការប្រើសញ្ញាសំឡេង។ អ្នកការពារខាងក្រោយគួរប្រាប់ពាក្យខ្លីៗដូចជា “បិទកណ្ដាល” “ប្តូរ” ឬ “ថយ” មុនពេលគូប្រកួតទទួលបាល់។ ការប្រាប់យឺតត្រឹម ១ វិនាទីអាចធ្វើឱ្យខ្សែការពារបើកចន្លោះ។ តាមការណែនាំបច្ចេកទេសរបស់ ហ្វីហ្វា,ការការពារជាក្រុមត្រូវការការសម្របសម្រួលរវាងទីតាំង បាល់ និងអ្នកលេងគូប្រកួត។ ឯកសារបណ្តុះបណ្តាលមួយរបស់ស្ថាប័ននេះសរសេរថា “ការការពារល្អចាប់ផ្តើមពីការគ្រប់គ្រងចន្លោះ មុនពេលការប្រជែងកើតឡើង”។ នេះជាចំណុចសាមញ្ញ ប៉ុន្តែអ្នកដែលមិនអនុវត្តតែងតែបង់ថ្លៃដោយការរត់តាមគូប្រកួតពេញទីលាន។

នេះជាវិធីបែងចែកពេលហាត់ក្នុងមួយវគ្គ ៣០ នាទី៖

  • ៥ នាទី៖ រត់ថយក្រោយ និងប្តូរទិសតាមសញ្ញា។
  • ៨ នាទី៖ បិទមុំក្នុងស្ថានភាពម្នាក់ទល់ម្នាក់។
  • ៨ នាទី៖ ការពារជាគូ ដោយរក្សាចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រ។
  • ៥ នាទី៖ ប្រជែងបន្ទាប់ពីគូប្រកួតប៉ះបាល់វែង។
  • ៤ នាទី៖ ពិនិត្យវីដេអូ និងកត់កំហុសទីតាំង។

ប្រសិនបើអ្នកចង់ភ្ជាប់ការហាត់ជាមួយការវិភាគការប្រកួត សូមពិនិត្យ វិធីអានស្ថិតិការពារ និងការបាត់បាល់ ដើម្បីស្គាល់ភាពខុសគ្នារវាងការកាត់បាល់ ការបិទផ្លូវ និងការបង្ខំកំហុស។

សម្រាប់អ្នកចង់យកគោលការណ៍នេះទៅប្រើក្នុងការវិភាគការប្រកួតឆ្នាំ ២០២៦ សូមអានព័ត៌មានបន្ថែមនៅទីនេះ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

Two football defenders coordinating a pressing drill under evening stadium lights, with cones marking defensive zones

ជុំទី៣៖ តើពេលណាគួរប្រជែង និងពេលណាគួរថយ?

គួរប្រជែងនៅពេលគូប្រកួតប៉ះបាល់ឆ្ងាយពីជើង បែរខ្នងទៅគ្រាប់ទី ឬទទួលបាល់ក្នុងកន្លែងដែលមានជម្រើសតិច។ គួរថយនៅពេលគូប្រកួតគ្រប់គ្រងបាល់បានល្អ មានល្បឿនខ្ពស់ ឬមានកីឡាករគាំទ្រនៅជិត។ ការសម្រេចចិត្តនេះអាស្រ័យលើទីតាំងមិត្តរួមក្រុម ចម្ងាយទៅគ្រាប់ទី និងទិសនៃការប៉ះបាល់ដំបូង។

ច្បាប់សំខាន់មួយគឺ កុំដាក់ជើងប្រជែង ប្រសិនបើរាងកាយរបស់អ្នកមិនអាចឈប់ ឬប្តូរទិសបាន។ ការរអិលប្រជែងនៅក្បែរតំបន់ពិន័យមានហានិភ័យខ្ពស់ជាងនៅកណ្ដាលទីលាន ព្រោះកំហុសតូចអាចនាំទៅការទាត់ពិន័យ ឬកាត។ តាមច្បាប់ប្រកួតរបស់ ក្រុមប្រឹក្សាសមាគមបាល់ទាត់អន្តរជាតិ,ការប៉ះគូប្រកួតដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្ន ឬប្រើកម្លាំងលើសកម្រិត អាចត្រូវបានចាត់ទុកជាបទល្មើស។ ដូច្នេះហាត់ការពារត្រូវមានទាំងបច្ចេកទេស និងវិន័យ មិនមែនត្រឹមតែភាពក្លាហានទេ។

ប្រើសញ្ញា ៤ ចំណុចនេះ ដើម្បីសម្រេចចិត្តក្នុងពេលតិចជាង ២ វិនាទី៖

  1. តើការប៉ះបាល់ដំបូងរបស់គូប្រកួតឆ្ងាយពីជើងឬទេ?
  2. តើមានមិត្តរួមក្រុមនៅខាងក្រោយសម្រាប់ជួយគ្របដណ្តប់ឬទេ?
  3. តើអ្នកកំពុងបិទផ្លូវទៅគ្រាប់ទី ឬកំពុងរត់ចេញពីទីតាំង?
  4. តើការប្រជែងអាចបញ្ឈប់ការវាយប្រហារ ដោយមិនបង្កហានិភ័យកាតឬទេ?

អនុវត្តលំហាត់ “ប៉ះបាល់ដំបូង” ដោយឱ្យអ្នកវាយប្រហារទទួលបាល់ពីមុំផ្សេងៗ។ ប្រសិនបើបាល់ចេញពីជើងគេច្រើនជាង ៦០ សង់ទីម៉ែត្រ អ្នកការពារអាចចូលបិទបាន។ ប្រសិនបើបាល់នៅជាប់ជើង និងគូប្រកួតបែរមុខទៅមុខ អ្នកការពារគួររក្សាចម្ងាយ និងបង្ខំទៅខាងក្រៅ។ ចំនួន ៦០ សង់ទីម៉ែត្រនេះមិនមែនជាច្បាប់ផ្លូវការទេ ប៉ុន្តែជាចំណុចវាស់វែងសម្រាប់ការហាត់ឱ្យអ្នករៀនមើលពេលវេលា។ ក្រោយពេលជំនាញប្រសើរ អ្នកអាចកែចម្ងាយតាមល្បឿន កម្ពស់ និងសមត្ថភាពរបស់កីឡាករនីមួយៗ។

តើចង់ប្រៀបធៀបវិធីការពារបុគ្គលជាមួយការពារជាក្រុមឱ្យច្បាស់ជាងនេះទេ? ប្រភពខាងក្រោមអាចជួយរៀបចំការហាត់ប្រចាំសប្តាហ៍បានល្អជាងការហាត់តាមអារម្មណ៍។

ស្វែងយល់បន្ថែម

Close-up of football boots performing a controlled standing tackle beside a white penalty-area line

តើការហាត់ការពារបាល់គួររៀបចំជាកម្មវិធីប្រចាំសប្តាហ៍ដូចម្តេច?

កម្មវិធីល្អគួរមាន ៣ វគ្គក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយបែងចែកជំនាញទីតាំង ការបិទមុំ និងការសម្រេចចិត្ត។ វគ្គនីមួយៗអាចចំណាយ ៣០–៤៥ នាទី ហើយត្រូវមានការឡើងកម្តៅយ៉ាងហោចណាស់ ៨ នាទី ដើម្បីកាត់បន្ថយហានិភ័យរបួស។ ការកើនបន្ទុកគួរធ្វើបន្តិចម្តងៗ មិនមែនបន្ថែមចំនួនប្រជែងទ្វេដងក្នុងសប្តាហ៍តែមួយទេ។

ថ្ងៃដំបូងផ្តោតលើការរក្សាចម្ងាយ និងប្តូរទិស។ ប្រើសញ្ញាពណ៌ ២ ឬ ៣ ដើម្បីឱ្យអ្នកការពារសម្រេចថាត្រូវថយ បិទខាងក្នុង ឬបង្ខំទៅខាងក្រៅ។ ថ្ងៃទីពីរផ្តោតលើស្ថានភាព ២ ទល់នឹង ២ និង ៣ ទល់នឹង ២ ដើម្បីរៀនគ្របដណ្តប់មិត្តរួមក្រុម។ ថ្ងៃទីបីប្រើការប្រកួតតូច ៤ ទល់នឹង ៤ ដោយផ្តល់ពិន្ទុបន្ថែមសម្រាប់ការកាត់បាល់ និងការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ។ វិធីនេះធ្វើឱ្យកីឡាករមិនគិតតែពីការទាត់បាល់ចេញ ប៉ុន្តែយល់ពីគោលដៅការពារទាំងមូល។

រៀបចំកំណត់ត្រាដូចខាងក្រោម ដើម្បីវាស់ការរីកចម្រើន៖

  • ចំនួនដងដែលរក្សាចម្ងាយបានត្រឹមត្រូវ។
  • ចំនួនដងដែលបិទផ្លូវកណ្ដាលបាន។
  • ចំនួនការប្រជែងដែលឈ្នះដោយមិនធ្វើកំហុស។
  • ចំនួនកំហុសបាត់ទីតាំងបន្ទាប់ពីប្រជែង។
  • ចំនួនសកម្មភាពដែលត្រូវការការប្រាប់ពីមិត្តរួមក្រុម។

ព័ត៌មានមួយដែលគួរយកចិត្តទុកដាក់គឺ កីឡាករមិនចាំបាច់ក្លាយជាអ្នកកាត់បាល់ច្រើនបំផុត ដើម្បីក្លាយជាអ្នកការពារល្អបំផុតទេ។ អ្នកដែលបិទផ្លូវបញ្ជូនបានល្អ អាចធ្វើឱ្យគូប្រកួតមិនទទួលបាល់ក្នុងតំបន់គ្រោះថ្នាក់តាំងពីដើម។ នេះជាមូលហេតុដែលការវិភាគត្រូវមើលទាំងការកាត់បាល់ ការស្ទាក់ស្ទើរ ការបង្ខំកំហុស និងការរក្សារូបរាងក្រុម។ សម្រាប់អ្នកចង់យល់ពីទិន្នន័យការប្រកួតវើលដ៍ខាប់ សូមអាន ស្ថិតិក្រុម និងកីឡាករវើលដ៍ខាប់ ២០២៦។

ពិន្ទុចុងក្រោយ៖ តើអ្នកណាគួរជ្រើសវិធីណា?

អ្នកចាប់ផ្តើមគួរជ្រើសការរក្សាចម្ងាយ និងការបិទមុំជាមូលដ្ឋាន ព្រោះវិធីទាំងនេះកាត់បន្ថយកំហុសធ្ងន់ និងជួយឱ្យយល់ពីទីតាំង។ ខ្សែការពារកណ្ដាលគួរផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ ការអានបាល់វែង និងការប្រាប់សញ្ញាដល់មិត្តរួមក្រុម។ ខ្សែការពារចំហៀងត្រូវបន្ថែមការរត់តាមល្បឿន និងការបង្ខំគូប្រកួតទៅខាងក្រៅ។ ខ្សែបម្រើការពារត្រូវហាត់ការបិទចន្លោះរវាងខ្សែបម្រើ និងខ្សែការពារ ព្រោះតំបន់នេះជាកន្លែងដែលការបញ្ជូនបាល់ខ្លីធ្វើឱ្យក្រុមរងគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំង។

ពិន្ទុសរុបសម្រាប់វិធីសាស្ត្រនីមួយៗ៖

  • រក្សាចម្ងាយ៖ ៨ ក្នុង ១០ សម្រាប់ភាពសុវត្ថិភាព។
  • បិទមុំ៖ ៩ ក្នុង ១០ សម្រាប់ការបង្ខំទិសលេង។
  • ប្រជែងឈរ៖ ៧ ក្នុង ១០ សម្រាប់ការយកបាល់ភ្លាម។
  • រអិលប្រជែង៖ ៥ ក្នុង ១០ ព្រោះហានិភ័យកំហុសខ្ពស់។
  • ការពារជាក្រុម៖ ១០ ក្នុង ១០ នៅពេលសមាជិកទាំងអស់ស្គាល់តួនាទី។

សេចក្តីសន្និដ្ឋានគឺច្បាស់៖ ការពារបាល់មិនមែនជាការរត់ទៅប៉ះបាល់គ្រប់ពេលទេ។ វាជាការគ្រប់គ្រងចម្ងាយ បិទជម្រើស និងជ្រើសពេលប្រជែងដែលមានហានិភ័យទាប។ ប្រសិនបើអ្នកហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ថតវីដេអូពិនិត្យទីតាំង និងកត់ត្រាកំហុសជាក់លាក់ ក្នុងរយៈពេល ៤–៦ សប្តាហ៍ អ្នកនឹងឃើញភាពប្រសើរឡើងច្បាស់ជាងការហាត់ដោយគ្មានផែនការ។ សម្រាប់មាតិកាវិភាគប្រកួត ការទស្សន៍ទាយ និងយុទ្ធសាស្ត្រក្រុម សូមស្វែងរកព័ត៌មានពី ប្រកួតបាល់ទាត់ ដែលផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់វើលដ៍ខាប់ ២០២៦។

សូមបន្តរៀនដោយប្រើផែនការដែលអាចវាស់វែងបាន មិនមែនជឿលើដំបូន្មានខ្លីៗដែលស្តាប់ទៅល្អ ប៉ុន្តែមិនអាចយកទៅប្រើក្នុងទីលានបានឡើយ។

ស្វែងយល់បន្ថែម

Football coach reviewing defensive positioning with players beside a tactics board after an intense training session

សំណួរដែលសួរញឹកញាប់

សំណួរ៖ តើរបៀបហាត់ការពារបាល់មានន័យដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ របៀបហាត់ការពារបាល់គឺជាការអនុវត្តទីតាំង ចម្ងាយ ការបិទមុំ និងការប្រជែង ដើម្បីរារាំងការវាយប្រហាររបស់គូប្រកួត។ វាមិនមានន័យថាត្រូវទាត់បាល់ចេញគ្រប់ពេលទេ ព្រោះការរក្សារូបរាងក្រុម និងការបង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយក៏ជាលទ្ធផលការពារដែរ។ អ្នកចាប់ផ្តើមគួរហាត់ ២០–៣០ នាទីក្នុងមួយវគ្គ និងផ្តោតលើចម្ងាយ ១–២ ម៉ែត្រជាមុន។

សំណួរ៖ តើគួរហាត់ការពារបាល់ប៉ុន្មានដងក្នុងមួយសប្តាហ៍?

ចម្លើយ៖ គួរហាត់ ៣ ដងក្នុងមួយសប្តាហ៍ ដោយមួយវគ្គមានរយៈពេល ៣០–៤៥ នាទី។ វគ្គទីមួយផ្តោតលើទីតាំង វគ្គទីពីរផ្តោតលើការបិទមុំ និងវគ្គទីបីប្រើការប្រកួតតូចសម្រាប់ការសម្រេចចិត្ត។ ត្រូវទុកពេលសម្រាកយ៉ាងហោចណាស់ ២៤ ម៉ោងរវាងវគ្គខ្លាំងៗ ដើម្បីឱ្យសាច់ដុំ និងប្រព័ន្ធប្រសាទស្តារឡើងវិញ។

សំណួរ៖ តើការការពារបុគ្គលខុសពីការការពារជាក្រុមដូចម្តេច?

ចម្លើយ៖ ការការពារបុគ្គលផ្តោតលើការរក្សាចម្ងាយ និងការបិទចលនារបស់អ្នកកាន់បាល់ ខណៈការការពារជាក្រុមផ្តោតលើការគ្របដណ្តប់ចន្លោះ និងការជួយគ្នា។ អ្នកការពារខាងក្រោយអាចរក្សាចម្ងាយ ៣–៥ ម៉ែត្រពីអ្នកចូលប្រជែង ដើម្បីទប់ការបញ្ជូនឆ្លងខ្សែ។ ប្រសិនបើមនុស្សពីរនាក់រត់ទៅលើបាល់តែមួយ ក្រុមនឹងបើកចន្លោះភ្លាមៗ។

សំណួរ៖ ហេតុអ្វីបានជាការប្រជែងរបស់ខ្ញុំមិនសូវជោគជ័យ?

ចម្លើយ៖ ការប្រជែងមិនជោគជ័យភាគច្រើនកើតពីការចូលខុសពេល ចម្ងាយខុស ឬរាងកាយមិនមានលំនឹង។ សូមពិនិត្យថាតើការប៉ះបាល់ដំបូងរបស់គូប្រកួតឆ្ងាយពីជើងឬអត់ មុនពេលដាក់ជើងប្រជែង។ ប្រសិនបើគូប្រកួតបែរមុខមករកអ្នក និងមានល្បឿនខ្ពស់ សូមថយរក្សាចម្ងាយ ហើយបង្ខំឱ្យគេទៅខាងក្រៅជំនួសវិញ។

សំណួរ៖ តើត្រូវការឧបករណ៍ថ្លៃៗដើម្បីហាត់ការពារបាល់ឬទេ?

ចម្លើយ៖ មិនចាំបាច់ទេ ព្រោះកោណសម្គាល់ទីតាំង បាល់មួយ និងមិត្តរួមហាត់ម្នាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់លំហាត់មូលដ្ឋាន។ ការហាត់ម្នាក់ទល់នឹងម្នាក់អាចប្រើតំបន់ ៥ គុណ ៥ ម៉ែត្រ ខណៈការហាត់ជាគូអាចប្រើតំបន់ ១២ គុណ ២០ ម៉ែត្រ។ ឧបករណ៍ថតវីដេអូតាមទូរសព្ទក៏មានប្រយោជន៍សម្រាប់ពិនិត្យទីតាំង ប៉ុន្តែមិនមែនជាតម្រូវការចាំបាច់ឡើយ។

សំណួរ៖ តើការរអិលប្រជែងគួរហាត់នៅពេលណា?

ចម្លើយ៖ គួរហាត់ការរអិលប្រជែងក្រោយពេលចេះការពារឈរ និងអាចគ្រប់គ្រងទិសដៅរាងកាយបានល្អ។ វាសមស្របនៅពេលបាល់ស្ថិតឆ្ងាយពីជើងគូប្រកួត និងគ្មានមិត្តរួមក្រុមណាដែលអាចគ្របដណ្តប់តំបន់ក្រោយអ្នក។ កុំប្រើវានៅជិតតំបន់ពិន័យដោយមិនចាំបាច់ ព្រោះការប៉ះជើង ឬការប្រើកម្លាំងខុសអាចនាំទៅការទាត់ពិន័យ និងកាត។

សំណួរ៖ តើធ្វើដូចម្តេចដើម្បីវាស់ថាការការពាររបស់ខ្ញុំប្រសើរឡើង?

ចម្លើយ៖ វាស់តាមចំនួនដងដែលអ្នករក្សាទីតាំង បិទផ្លូវកណ្ដាល បង្ខំឱ្យគូប្រកួតបញ្ជូនថយក្រោយ និងប្រជែងដោយមិនធ្វើកំហុស។ កុំមើលតែចំនួនបាល់ដែលអ្នកកាត់បាន ព្រោះអ្នកការពារល្អអាចរារាំងការវាយប្រហារមុនពេលបាល់ចូលតំបន់គ្រោះថ្នាក់។ កត់ត្រាទិន្នន័យក្នុងវគ្គហាត់រៀងរាល់សប្តាហ៍ ហើយប្រៀបធៀបបន្ទាប់ពី ៤–៦ សប្តាហ៍ ដើម្បីឃើញនិន្នាការពិត។

❦

បញ្ចប់​ការ​ផ្ទេរ​ទិន្នន័យ

ប្រកួតបាល់ទាត់ · RADICAL ARCHIVE · ISSUE 001

Related Articles